Kinderarbeid in Indonesië
Marijke van der Velde werkt als communicatiemedewerkster bij Cordaid Kinderstem. Voor het lespakket voor middelbare scholieren ging zij naar Indonesië. Kinderarbeid komt daar helaas nog veel voor.

10 mei
Vandaag vertrek ik met een cameraploeg van 2 mensen naar Indonesië. We gaan een film maken over kinderarbeid. Ik ben benieuwd wat ik tegen zal komen.

11 mei
We gaan op bezoek bij onze partnerorganisatie ter plaatse die ons veel kan vertellen over kinderarbeid. Kinderarbeid komt in Indonesië nog steeds veel voor. Dit komt vooral door de slechte economische situatie, waardoor ieder gezinslid moet bijdragen aan het gezinsinkomen. Dit gaat ten koste van school. Ondanks Indonesische wetgeving zijn de werkomstandigheden van de kinderen slecht.

12 mei
Vandaag gaan we naar een wierookfabriek. Hier werken veel kinderen. Van de fabriekseigenaar mogen we filmen. Dat valt mee. Bij een andere fabriek zijn we door een boze baas weggestuurd!
We maken kennis met Romantika van 14 jaar oud. Zij moet, zoals veel kinderen, werken om het gezin te onderhouden. Ze werkt 6 dagen per week en verdient daarmee amper 3 euro! Romantika moet iedere dag om vijf uur opstaan. Soms kan ze ontbijten. Soms is er helemaal geen eten en heeft ze de hele dag honger.

13 mei
We gaan weer naar de fabriek waar wierookstokjes worden gemaakt. Geen ongevaarlijk werk: de stokjes worden met blote handen in een groot vat chemicaliën ondergedompeld. Vervolgens worden de stokjes door heel fijn bamboe-stof gerold. Door het stof kan je binnen bijna niet ademen! Een doekje voor de mond is het enige dat de meisjes beschermt. Dat de longen schade oplopen van dit werk, is duidelijk. Ik ben erg geschrokken dat jonge kinderen dit gevaarlijke werk moeten doen.

14 mei
We gaan naar een snoepfabriek, waar we kennismaken met Erna. Erna werkt om haar zusje, haar vader en zichzelf te onderhouden. Haar moeder is overleden aan tyfus. In de donkere fabriekshal werken tientallen meisjes. De lolly’s worden per stuk met de hand gemaakt. De kinderen ontvangen een stukloon, dus tempo is belangrijk.

15 mei
We gaan al weer naar Nederland. In het vliegtuig denk ik aan Romantika en Erna. Zij zijn nu nog steeds aan het werk in de fabriek. Onze partner zet zich gelukkig in om werkende kinderen te helpen. Door medisch toezicht, voorlichting, bewustwording en scholing. Want door scholing maken ze kans op een betere toekomst. Ik wens dat Romantika en Erna in de toekomst gewoon naar school kunnen gaan.

Datum laatste wijziging: 6 juni 2007